Πέρασαν κιόλας σαράντα μέρες από τότε που έφυγε από τη ζωή μετά από μακροχρόνια μάχη με την επάρατη νόσο ένας ξεχωριστός άνθρωπος, νεότατος. Πρόκειται για τον Αντώνη Χωριανόπουλο, 35 χρονών παλικάρι, μαχητή της ζωής, άνθρωπο της πράξης, που η ζωή του απόπνεε σεβασμό στη φύση, στα ζώα και τον συνάνθρωπο. Ο Αντώνης από πολύ μικρός , όπως έμαθα τώρα που έφυγε από τη ζωή, αποσπούσε εύκολα επαίνους λόγω της καλοσύνης, της εργατικότητάς του, των γνώσεων και της επιμονήςτου. Ήταν σεμνός, απλός και ουσιαστικός στα πιστεύω του και ανήκε σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που ενδιαφέρονται να συμβάλουν ενεργά στην βελτίωση της ζωής στον κόσμο μας.

Στο ΕΚΠΑΖ άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του, βοηθώντας πάση δυνάμει στις απαιτητικές καθημερινές εργασίες για 8 μήνες μετατρεπόμενος από ασθενή σε φροντιστή ασθενών (των ζώων) με αξιοθαύμαστο ζήλο που ένιωθες ότι τον είχε διαποτίσει. Οι ιδέες του επίσης καθάριες σαν το κρύσταλλο απέπνεαν φυσιολατρία, φιλοζωία και φιλανθρωπία με υγιή τρόπο.

Με τον Αντώνη δεν υπήρξαμε μόνο συνάδερφοι στον αγώνα για την περίθαλψη και την αποκατάσταση των ζώων, αλλά από νωρίς γίναμε φίλοι καρδιακοί, αδέρφια. Και όταν άρχισε να αισθάνεται την επιδείνωση της υγείας του, αποφάσισε να γυρίσει στο πατρικό του στη Σύρο, γιατί όπως μου είπε « Δεν θέλω να πάθω κάτι χειρότερο στα χέρια σας και να τρέχετε για μένα…». Η δύναμή ψυχής του ήταν τεράστια. Περιφρόνησε τον θάνατο έμπρακτα επιθυμώντας να παλέψει μαζί του με ότι φυσικό μέσο μπορούσε, έτρωγε λιτά και προγραμματισμένα αυστηρώς φυτικά γεύματα , αναζητούσε εναλλακτικούς τρόπους καταπολέμησης της ασθένειας και νόμιζες τότε ότι κερδίζει τη μάχη. Ακόμη είχε μεγάλη αίσθηση του χιούμορ και η εργασία μαζί του γινόταν ταυτόχρονα με σοβαρότητα και κέφι.

Η στάση ζωής του ήταν γεμάτη ανθρωπιά, αποφασιστικότητα, λεβεντιά, απλοχεριά και μαχητικότητα για τα πιστεύω του. Η έλλειψή του θα μείνει έντονη στην καρδιά μου.

Καλή δύναμη στην οικογένειά του.

Αδερφέ μου Αντώνη, καλό ταξίδι στον φωτεινό κόσμο που πας και εύχομαι ολόψυχα καλή αντάμωση.

Γιάννης Πουλόπουλος