Για άλλη μια φορά η Μαρία Γανωτή, χρησιμοποιώντας ασύστολα ψέματα και παραποιώντας βάναυσα την αλήθεια, προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Δυστυχώς σε αυτή την συμπεριφορά της έχει συμμάχους και επιστήμονες που δεν χάνουν ευκαιρία να σιγοντάρουν τη μαφιόζικη, παράνομη και ανεπίτρεπτη συμπεριφορά της.

Ποιός νομιμοποιεί, αλήθεια, τη Μαρία Γανωτή και την παρέα της να εισβάλουν στους χώρους του ΕΚΠΑΖ κατά το δοκούν, για πολλοστή φορά μάλιστα (έστω και με την ανοχή, αν όχι τις ευλογίες του δούρειου Μπήτρου;). Το ΕΚΠΑΖ συνεχίζει να χρησιμοποιεί τις εγκαταστάσεις στο Μετόχι, φιλοξενεί εκεί άγρια ζώα που έχει αναλάβει από το κράτος να φροντίζει για όσο χρειάζονται, προγραμματίζει τις απελευθερώσεις όσων, όποτε και όπου πρέπει να ελευθερωθούν, ενώ στις εγκαταστάσεις αυτές βρίσκονται και όλα τα εργαλεία, υλικά και γενικά η υλικοτεχνική υποδομή που είναι ιδιοκτησία του ΕΚΠΑΖ και κανενός άλλου. Και δεν είναι η πρώτη φορά που αυτή η υλικοτεχνική υποδομή έχει λεηλατηθεί τόσο από τη Μαρία Γανωτή όσο και από τον Παύλο Μπήτρο, σε βάρος του οποίου εκκρεμεί σοβαρή δικαστική πράξη.http://www.ekpaz.com/1519/apantisi-toy-ekpaz-gia-ta-ornia-poy-filoxenei/?preview=true

Η Μαρία Γανωτή για μια (τουλάχιστον) ακόμη φορά και καθ’ ομολογία της, εισέβαλε στο ΕΚΠΑΖ χωρίς την έγκριση της ολομέλειας (και όχι της άκυρης ομάδας ψευτομελών που ο Παύλος Μπήτρος δημιούργησε με άκυρες και καραμπινάτα παράνομες διαδικασίες) και ενώ ο υπογράφων έχει ήδη ξαναγράψει σχετικά, όμως το θράσος της είναι πλέον παροιμιώδες. Αναφέρεται αυθαίρετα σε εγκαταστάσεις που «ως τώρα χρησιμοποιούσε το ΕΚΠΑΖ» -αναγνωρίζοντας άθελα της καταρχήν ότι τον Ιούλιο που εισέβαλε για πρώτη φορά, οι εγκαταστάσεις χρησιμοποιούνταν από το ΕΚΠΑΖ-, ενώ η άδεια λειτουργίας του δεν είχε ανακληθεί και όμως και τότε βούτηξε ζώα κατά το δοκούν και λεηλάτησε την υλικοτεχνική υποδομή χωρίς ντροπή, χωρίς συστολή, χωρίς αιδώ και με τις ευλογίες του Παύλου Μπήτρου που επαναλαμβάνω ότι εις βάρος του εκκρεμούν δικαστικοί αγώνες με βαρύτατο κατηγορητήριο.

Τώρα πάλι η Μαρία Γανωτή χρησιμοποιεί σαν ασπίδα επιστήμονες, που δεν γνωρίζουν όμως το ιστορικό του κάθε ζώου που φιλοξενούμε στο ΕΚΠΑΖ (η περίπτωση του κτηνίατρου κ. Ακρίβου, αντιπρόεδρου της ΑΝΙΜΑ που φυσικά θα ταχθεί με το μέρος της προέδρου του Μαρίας Γανωτή, που δεν έχει γνώση και εμπειρία για τη διαχείριση αγρίων ζώων στην αιχμαλωσία, κάτι θεμελιώδες για να φέρει έγκυρη άποψη για ζώα που φιλοξενούμε), η περίπτωση του κ. Ξηρουχάκη που ναι μεν θεωρείται ειδικός για τη μελέτη των Όρνιων στην Κρήτη, αλλά μόνο στο πεδίο, (δηλαδή είναι ειδικός στην μελέτη τους στη φύση και όχι στην σωστή διαχείριση τους σε αιχμαλωσία).

Γι’ αυτό και ο κύριος Ξηρουχάκης παλιότερα μας έστελνε στο ΕΚΠΑΖ μεταξύ άλλων και κάποια Όρνια κατασχεμένα από μακροχρόνια αιχμαλωσία που όμως αρκετά ήταν ανίκανα να επιστρέψουν στην ελευθερία (ένα τέτοιο Όρνιο το ελευθέρωσαν μόνοι τους 3 φορές στην Κρήτη και τις τρείς φορές το ξαναβρήκαν νηστικό και αδύναμο να ζητιανεύει τροφή σε χωριά οπότε και μας το έστειλαν). Από άγνοια ο κ. Ξηρουχάκης μαρκάριζε και δαχτυλίωνε τέτοια πουλιά που προέρχονταν από μακροχρόνια αιχμαλωσία, εφόσον ήταν ακέραια και όχι ανάπηρα, μην ξέροντας αν μπορούν να επανενταχτούν αργότερα στη φύση. Μάλιστα, αυτά τα Όρνια στάλθηκαν στο ΕΚΠΑΖ όταν ήταν ακόμη μέλη η ίδια η Μαρία Γανωτή και ο Φίλιππος Δραγούμης. Ας σταματήσει η Μαρία Γανωτή τις διαβολές και τα ψέματα. Κάθε χρόνο απελευθερώναμε Όρνια στην Κρήτη, 4 έως 6 την κάθε φορά, μέχρι και το 2016, ενώ το 2013 αφήσαμε 10 που ήταν παγκόσμιο ρεκόρ. Η διαδικασία της απελευθέρωσης έμοιαζε με γιορτή για τον κόσμο που συμμετείχε (μαθητές, πολίτες, δασικοί υπάλληλοι, δημόσια πρόσωπα και τοπικά ΜΜΕ).

(video από επόμενη απελευθέρωση)

Το 2017 ήρθε νωρίς ο καύσωνας αιφνιδιάζοντας μας και κρίναμε ότι δεν ήταν πλέον η κατάλληλη εποχή (αρχές Ιουνίου) για απελευθερώσεις.

Για φέτος ήδη προετοιμάζαμε ελευθερώσεις Όρνιων στην Κρήτη για τα τέλη του Ιουνίου-αρχές Ιουλίου (η συνεργάτης Δέσποινα Χατζηνικολάου είχε ενημερώσει σχετικά το Υπουργείο). Όμως δυστυχώς, ο Παύλος Μπήτρος εισέβαλε θρασύτατα κραδαίνοντας τα άκυρα χαρτιά και απαιτούσε «να τα μαζέψω και να φύγω». Κάτι που δεν μου επέτρεψε καν να κάνω, αφού επικαλέστηκε την αστυνομία που με απομάκρυνε αμέσως, παρόλες τις διαμαρτυρίες μου, χωρίς να μου δοθεί η ευκαιρία να πάρω ούτε τα πράγματά μου και το ίδιο θα συνέβαινε κάθε φορά που θα επέστρεφα για τον οποιοδήποτε λόγο στο ΕΚΠΑΖ. Βέβαια εγώ απαίτησα να μη μπει κανείς «ξένος» στον χώρο του ΕΚΠΑΖ, έως ότου τακτοποιηθεί νομικά η υπόθεση, κάτι που οι αστυνομικοί δεν φρόντισαν να τηρηθεί (και είναι υπεύθυνοι γι αυτό, αφού τους εξήγησα την όλη απάτη της υπόθεσης-έχω ξαναγράψει γι’ αυτά, ας μην επαναλαμβάνω τα ίδια-).

Έτσι, η Μαρία Γανωτή λειτουργώντας με μαφιόζικο και παράνομο τρόπο, σαν άλλος Δον Κορλεόνε, εισέβαλε ξανά θρασύτατα στον χώρο όπου στεγάζεται το ΕΚΠΑΖ (και όχι «στεγαζόταν» όπως ισχυρίζεται) και έκανε κυριολεκτικά ό,τι ήθελε, για μια ακόμη φορά. Φυσικά δεν είναι μόνο τα ζώα που έχει αρπάξει και που κάποια ανήκουν σε συγκεκριμένα υποείδη απομονωμένων πληθυσμών -κάτι που δεν γνωρίζει- , αλλά είχε ξανά πρόσβαση τόσο στα εργαλεία και τα μηχανήματα ιδιοκτησίας του ΕΚΠΑΖ, όσο και στα προσωπικά μου αντικείμενα, κάτι που δεν θα μείνει έτσι.

Η Άννα Μπέτσου και ο Νικήτας Γαβαλάς είναι επίσης βαρίδια από το παρελθόν, μιας και οι δυο τους έχουν κατακλέψει το ΕΚΠΑΖ (για την πρώτη έχω ξαναγράψει, ενώ ο δεύτερος φαίνεται πως έρχεται για πρώτη φορά τα τελευταία 14 χρόνια).

Όσο για την άδεια που αναφέρεται πως πήρε ο κ. Ξηρουχάκης από το ΥΠΕΝ, αυτό δεν τον νομιμοποιεί να εισβάλει στον χώρο όπου κατοικοεδρεύει το ΕΚΠΑΖ, χωρίς την έγκριση του νόμιμου επιστημονικού υπεύθυνου για την διαχείριση των εκεί ζώων, που είναι ο υπογράφων. Άλλωστε θα θυμάται φαντάζομαι ο Παύλος Μπήτρος τότε που πήγαινε κάθε χρόνο στην Κρήτη με όλα τα απελευθερώσιμα Όρνια κάθε φορά, (όταν κρίνονταν έτοιμα) και που το Πανεπιστήμιο Κρήτης μέσω του κ. Ξηρουχάκη τα μαρκάριζε εκεί επί τόπου, μέχρις ότου τον «δηλητηρίασε» και αυτόν η Μαρία Γανωτή με ποιός ξέρει τι λόγια, είτε ο Παύλος Μπήτρος, γνωστός φιγουρατζής και ξερόλας, άρχισε να λέει… κοτσάνες, απομακρύνοντας άθελά του τους επιστήμονες του Πανεπιστημίου Κρήτης.

Σαν αποτέλεσμα και ενώ παλιότερα μας έστελναν Όρνια και από το Πανεπιστήμιο, όλα κόπηκαν «μαχαίρι». Ούτε ξαναέστειλε ο κ. Ξηρουχάκης και η ομάδα του τίποτα, αλλά σταμάτησαν να συμμετέχουν και στις απελευθερώσεις μας στην Κρήτη και να μαρκάρουν-δαχτυλιώνουν τα Όρνια που απελευθέρωνε το ΕΚΠΑΖ μέσω του Παύλου Μπήτρου.      Φυσικά, τα 6 μεγάλα και ακριβά pet-porters που ο Παύλος Μπήτρος είχε στείλει στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Ηρακλείου Κρήτης για τα επόμενα Όρνια που θα μας στέλνονταν, έγιναν άφαντα. Δεν επιστράφηκαν ποτέ!

Και η ακραία ψευδολογία της Μαρίας Γανωτή συνεχίζεται : ισχυρίζεται ότι δαχτυλίωσαν και μάρκαραν 31 (τριάντα ένα) Όρνια, ενώ «άλλα 10 (δέκα) είναι ανάπηρα και δεν σημάνθηκαν». Κατά τη γνώμη της, εάν γνωρίζει απλή αριθμητική της α’ δημοτικού, εννοεί ότι το ΕΚΠΑΖ φιλοξενεί συνολικά 41 (σαράντα ένα) Όρνια.

Στην πραγματικότητα φιλοξενούμε 38 (τριάντα οκτώ). Πού βρήκε τα υπόλοιπα 3; Για να μην πούμε ότι κάποια από τα μη ανάπηρα ήταν ήδη δαχτυλιωμένα. Όσο για τα δαχτυλιωμένα ενήλικα, για τα οποία αναφέρθηκα ήδη, υπάρχουν μαρτυρίες για τα λεγόμενα μου και από εθελοντές εκείνης της εποχής που είναι μάλιστα κάποιοι πρόθυμοι να αναφερθούν στην αλήθεια.

Όσο για την αναφερόμενη «στρεβλή ζωοφιλία» αυτά να τα πει αλλού.

Το ΕΚΠΑΖ πάντοτε προσέβλεπε σε απελευθέρωση όλων όσων φαίνονταν ικανά γι’ αυτό και ο υπογράφων, πριν και από την τυπική σύσταση του ΕΚΠΑΖ, σαν μη κερδοσκοπική εταιρεία, ξεκίνησε την δραστηριότητα αυτή και όρισε σαν αρχή την 12η Απριλίου 1984, όταν και απελευθέρωσε μια Δεκαοχτούρα και ένα Τρυγόνι. Έκτοτε έχει φροντιστεί και απελευθερωθεί ένας τεράστιος αριθμός αγρίων ζώων. Και με αυτή την πρωτοπορία του ο υπογράφων έγινε και το πρώτο επίτιμο μέλος του επιστημονικού σωματείου της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας το 1986, που δέχτηκε μάλιστα να υιοθετήσει αυτή τη δραστηριότητα και ο ίδιος από τότε και μέχρι τη σύσταση του ΕΚΠΑΖ (Ιούνιος 1990) υπέγραφε τη σχετική αρθρογραφία που ανέπτυξε σαν εκπρόσωπος της ΟΒΕ/ΕΟΕ (Ομάδα Βόρειας Ελλάδας/Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας).

Αυτή η δράση του βραβεύτηκε ήδη το 1987 από το Υπουργείο Γεωργίας (το βραβείο υπογράφει ο ίδιος ο τότε υπουργός Ιωάννης Ποττάκης), αλλά και το 1988 από τον Ροταριανό Όμιλο Θεσσαλονίκης. Εν συνεχεία το ΕΚΠΑΖ βραβεύθηκε το 1992 από την Ακαδημία Αθηνών και το 2005 από την Ουνέσκο Πειραιώς.

Αυτά έχουν αναφερθεί και σε προηγούμενο κείμενο του υπογράφοντος.

Επιπλέον, εκτός από την συμπλήρωση χαλασμένων πτητικών φτερών στις φτερούγες και ουραίων φτερών, προκειμένου τα πτηνά με το πρόβλημα να ελευθερωθούν 6 έως 8 μήνες νωρίτερα, ο υπογράφων ανέπτυξε και εξέλιξε τη σταδιακή απελευθέρωση στα νεαρά πτηνά που θα ήταν αδύνατο να επιβιώσουν μόνα τους μέσω της κλασικής απελευθέρωσης, είτε θα ήταν καταδικασμένα σε μόνιμη αιχμαλωσία. Τέτοιες πρωτοποριακές μεθόδους αλλά και άλλες που δεν είναι για το παρόν κείμενο έχουν αυξήσει κατακόρυφα την βιωσιμότητα πτηνών που σε άλλες περιπτώσεις δεν θα μάθαιναν να ζουν στη φύση (αυτό το γνωρίζουμε αφού κάποια από αυτά-που δαχτυλιώθηκαν – έχουν ξαναβρεθεί υγιέστατα μετά από πολύ καιρό).

Με όλη αυτή την 34χρονη εμπειρία και γνώση που έχουμε αποκομίσει στο ΕΚΠΑΖ θα μπορούσαν να γραφτούν βιβλία. Αντί γι’ αυτό, κατηγορούμαστε για δήθεν «στρεβλή ζωοφιλία» (ούτε καν «φιλοζωία» αφού η φιλόλογος Μαρία Γανωτή έχει μπερδέψει τη σωστή έννοια εκτός αν το κάνει σκόπιμα και αυτό). «Ζωοφιλία» λοιπόν, κατά τα: «παιδοφιλία», «νεκροφιλία».

Τελειώνοντας το παρόν κείμενο-απάντηση στο πρόσφατο συκοφαντικό ρυπαρογράφημα της Μαρίας Γανωτή ενάντια στο ΕΚΠΑΖ, θα αναφερθώ μόνο σε αυτό: για τη δραστηριότητα που επιλέξαμε, απαιτείται επιστημονική γνώση και εμπειρία με υγιή φιλοζωία ταυτόχρονα. Αν κάτι από αυτά λείπει, δεν κάνουμε σωστή δουλειά.

Καλές γιορτές!

Για το ΕΚΠΑΖ,
Γιάννης Πουλόπουλος